زندگی

بیا ای آشنا ای هم قسم ای سرسپرده

اگه راهی نشی پیشم نیای دل دیگه مرده

مثل یه برگ زرد تو چنگ باد روی زمینم

یه شبگرد غریب از سوی عشق چله نشینم

نمیدونی از عشقت چجور دارم میسوزم

بیا بی تو میمیرم دوستت دارم هنوزم

بیا تنهام نذار ای نازنین گریه م میگیره

بیا ای مهربون اینجا بمون نگو که دیره

دیگه کار منه از صبح تا شب گریه و هق هق

تو کبریت جونو نزن دیگه به قلب عاشق

نمیدونی از عشقت چجور دارم میسوزم

بیا بی تو میمیرم دوستت دارم هنوزم

بیا که زندگی بی تو دیگه رنگی نداره

بیا که یاد تو این دلمو آروم بذاره

توی هفت آسمون من ندارم یه ستاره

به جرم عشق تو این دل پای چوبه داره

گریه کردم تا بدونی زندگی بی غم نمی شه

اگه دستامو بگیری از غرورت کم نمی شه

ساکت و صبوری عاشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم می یاری

لحظه ها تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من

کاش چشمات یه جاده می زد از دل تو تا دل من

ای که لحظه ها مو بردی تو خیالت به اسیری

نکنه بیای دوباره بهونه ی تازه بگیری

من سبد سبد صداقت به دل تو هدیه کردم

نکنه می خوای بگی که می رم و بر نمی گردم

خوب می دونی نمی تونم بی چشات دووم بیارم

ولی از اون دل سنگت گله دارم گله دارم

                                    نمی دونم غمگینم یا دلم اسیره

                                  وقتی که یادت می کنم گریم می گیره

                                  اونا که عاشقن می دونن چی میگم من

                                  از فرط عشق آدم گاهی میخواد بمیره

                                   خدای من دوست داشتنه به این اندازه

                                    میشه واسه کتاب عشق یه فصل تازه

                                     اونا که قصه های عاشقونه خوندن

                                     میگن که عشق ما دو تا افسانه سازه

                              از جون گذشته مثل من مشکل نداره

                                       دریای عشق من به تو ساحل نداره

                                وقتی که صحبت ، صحبتِ پاکی دریاست

                                       رفع عطش با آب گِل حاصل نداره

                                                           عزیزم :

                        هر روز که از عمرم می گذره ، عشقم به تو بیشتر میشه

باز اين دل شكسته هواي گريه دارد

باز اين صداي خسته آهي چو ناله دارد

باز اين نگاه غمگين چشم ره تو دارد

باز اين غروب دلگير، افسوس سينه دارد

بابا ولم کنید ...

یـاد دارم یـک غـروب سـرد سـرد  

                              می گذشت از توی کوچه دوره گرد

دوره گــردم دار قـالـی مـــی خرم  

                               دسـت اول جـنـس عـالـی مــی خرم

گــر نـداری کـوزه خالی می خرم  

                               کـاسـه و ظـرف سـفـالـی مــی خرم

اشک در چشمان بابا حـلقه بـسـت  

                               عاقـبـت آهـی زد و بغضش شکست

اول سال است ونان درسفره نیست 

                               ای خدا شکرت ، ولی این زندگیست ؟!

بوی نـان تـازه هـوش از ما ربــود  

                                اتـفـاقـا" مـادرم هــــــم روزه بــــــود

صورتـش دیـدم که لک بــر داشته   

                                 دسـت پـر مهـرش تــرک بــــرداشته

سوخــتـم ، دیدم که بابا پیـر بـود  

                                  بـد تـر از آن خــواهــرم دلگـیر بود

مشـکل مـا درد نـان تـنها نـبـود     

                                  حـتم دارم کـــه خـــــــــدا آنـجا نبود

بــاز آواز بـلـنـد دوره گــــــــرد           

                                  حلقه ی انـدیـشـه ام را پــــــاره کرد

دوره گـردم دار قاـلی می خـرم   

                                   دسـت اول جـنس عـالـی می خــرم

خواهرم بی روسری بیرون دوید  

                                   آی آقـا ، سفـره ی خالی می خـریـد ؟!!!

سلام دوستان

خوشحال میشم به این وبلاگمم سری بزنید ممنون از لطف شما .

آدرس :

http://peyton.blogfa.com

ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر که هنوز٬

بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

غم و اندوه ٬ اگر هم روزی ٬ مثل باران بارید

با دل شیشه ای ات ٬ از لب پنجره عشق زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا

چشم شادی وا کن و بگو با دل خود

که خدا هست هنوز

روزگـــاری مردم دنیا دلشـــــــان درد نداشت

هر کسی غصه این که چه می کرد نداشـت

چشمه سادگی از لطف زمین میجــــوشـید

خودمانیم ... زمین این همه نامرد نداشـت!

عزیزم، هرگز، هرگز کسی را به اندازة تو نخواستم

بیا و بگذار نشانت بدهم در درونم چه احساسی دارم

در درونم یک دنیا عشق دارم

آه، عزیزم وقتی به تو نزدیک می‌شودم

نمی‌توانم احساسم را کنترل کنم

یک دنیا عشق دارم که به تو بدهم

آن قدر عشق دارم که همیشه تو را می‌خواهم

محبت، با من بامحبت باش

به داشتن عشق تو نیاز دارم

محبت، با من بامحبت باش

به احساس نوازش تو نیاز دارم

محبت‌، با من بامحبت باش

هیچ‌وقت محبت و نوازش کافی از تو نمی‌گیرم

محبت، محبت...

کاش می‌توانستم

همة روزها و شب‌هایم را در بغل تو بگذرانم

وقتم را با تو بگذرانم

چون در این دنیا

فقط تو و خودم را می‌بینم و نه کس دیگری را

تو را بیشتر و بیشتر می‌خواهم

آه خواهش می‌کنم مرا درک کن

فکر می‌کنم تو شایستة من هستی

چون من آن مردی هستم که

همة عشق و احساسی را که نیاز داری به تو خواهد داد

محبت، با من بامحبت باش

به داشتن عشق تو نیاز دارم

محبت، با من بامحبت باش

به احساس نوازش تو نیاز دارم

محبت‌، با من بامحبت باش

هیچ‌وقت محبت و نوازش کافی از تو نمی‌گیرم

محبت، محبت...

کمی بیشتر لطافت داشته باش

آه، تو را این طور دوست دارم

- حالا، حالا، همین طور است...

وقتی که مردم وصیت میکنم که

مرا در تابوت سیاهه بگذتری که همه بدانند تمام عمرم در سیاهه بودم دستهایم را از تابوت بیرون بگذارید تا نگویین چیزی با خود برده است

چشمانم را باز بگذارید تا نگوینن کور کورانه مرده است

بر روی سنگ قبرم چیزی ننویسید تا زود فراموش شوم

بر رو ی سنگ قبرم تکه یخی بگذارید تا وقتی که اشک های مادرم تمام شد به جای او بگرید

اشکی که بی صداست

         پشتی که بی پناست

                   دستی که بسته است

                           دل را که عاشق است

                                   حرفی که صادق است

                                             شعری که بی بهاست

                                       دارایی من است               ارزانی شماست

من عشق را درتو

تو را در دل

دلم را موقع تپیدن

عکس های عاشقانه

 دنیا گورستان ارزوهاست


کاش می دانستم پس از مرگم اولین کسی که برایم گریه میکند کیست
 

و اخرین کسی که  فراموشم میکند چه کسی است

سنگ قبرم را نمی سازد کسی

                                        مانده ام در کوچه های بی کسی

سوختم خاکسترم را باد برد

                                        بهترین دوستم مرا از یاد برد



هيچ کس ويرانيم را حس نکرد
 
                                    وسعت تنهائيم را حس نکرد

در ميان خنده هاي تلخ من

                                     گريه پنهانيم را حس نکرد

در هجوم لحظه هاي بي کسي
 
                                           درد بي کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

                                      لحظه پايانيم را حس نکرد





اگر روزي دلت لبريز غم بود

                                        گذارت بر مزار کهنه ام بود

 بگو اين بي نصيب خفته در خاک

                                                  يه روزي عاشق و ديوانه ام بود




بیاموزیم ستاره نیستیم, ابر هم نباشیم که جلو درخشش ستاره ها را بگیریم




ميگن شيشه عمر آدما اگه خيس بشه عمرشون كم ميشه

                                                   ميدونستي چشماي تو شيشه ي عمر منه ؟



تو دريايي و من موجي اسيرم

                                 كه مي خواهم در آغوشت بميرم

 بيا درياي من آغوش بر كش

                                      نمي خواهم جدا از تو بميرم







قلب من برای تو  ای عشق من

محبت واژه ای است

به طراوت باران

به لطافت گل های بهاری

به ترنم اواز پرندگان

به صداقت عشق

به زیبایی ستارگان شبانگاه

به پاکی چشمه ساران که ان را در عمیق ترین اقیانوس ها

بر فراز بلند ترین کوهها در لابه لای شن زارهای گرمترین کویرها و در قلب پاک تو به ودیعت نهاده اند